خالي از دغدغه ی شعر منو تا واژه سفر کن

باورم کن مثل قصه توی پيچ آخر خواب

باورم کن مثل دلتا تو مسير مبهم آب

با تو تا بدرقه ي عشق يه سفر فاصله دارم

اما تا واژه ي آخر گريه هاتو کم ميارم

منو رو کن به ستاره با طلوع نغمه ی ساز

منو خيس گريه هات کن به اشاره يه آواز

جاده تا آخر قصه بی عبور و سوت و کور ه

حالا که خورشيد چشمات پشت قله های دوره